ผมจะพูดออกไป ถ่ายทอดออกไปในสิ่งที่ผมรู้สึก เพราะผมไม่ใช่เด็กประถม 9 ขวบแล้ว ที่จะมาเคอะเขินกับการแสดงออกถึงความรู้สึกของเราให้ผู้หญิงสักคนได้รับรู้ ในช่วงเวลานี้คือช่วงที่ดีทีสุด รู้สึกเหมือนกับใครบางคน หรือเทพยาดาหรืออะไรบางอย่างมาดลให้โอกาสต่างๆ เอื้ออำนวยต่อความสัมพันธ์ของผมที่มีต่อน้องลูกหมีให้ค่อนข้างราบรื่น ผมไม่เคยคิด ไม่เคยนึก ไม่เคยฝันมาก่อนว่าผู้หญิงคนนี้ คนที่ตอนนี้ผมอยากจะหยุดทุกสิ่งทุกอย่างไว้ ครั้งนึง คือเพื่อนร่วมห้องเดียวกันตอนมัธยมต้นนี่เอง และดันเป็นคนที่อยู่ในตำแหน่งการนั่งแบบไกลสุดกู่ที่สุดด้วยคนละมุมห้อง เหมือนมุมแดงกับมุมน้ำเงินในสนามมวยอ่า 55555++ หรือให้ใกล้เคียงก็จะเป็นเด็กเช็ดกระดานประจำห้องกับเด็กทิ้งขยะประจำห้อง 555555++ เป็นคนที่ผมคิดถึงสุดหัวใจทุกคืนทุกวันได้ไงกัน เป็นคนเดียวที่ผมพร้อมจะเดินทางด้วยมอเตอร์ไซค์ไปหาเธอเพื่อจะขี่รถไปเติมน้ำมันขวดละ 30 .- ที่บ้านน้องลูกหมี เป็นคนที่ผมยอมเดินทางฝ่าฝนช่วงปีใหม่ไปหาที่บ้านเพื่อซื้อขนมคอนพัฟฟ์ห่อละห้าบาท 1 ห่อ แค่นั้นจริงๆ มันเรียบง่าย แต่ได้ใจความ ถ้าผมรู้ว่าวันนี้ผมตกหลุมรักน้องลูกหมีขนาดนี้ ผมน่าจะจีบตั้งแต่มัธยมต้นเลยก็น่าจะดี ว่าป่าว เอ?? แต่ตอน มัธยมต้นเราก็ดันเด็กเกินไปจนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรอีกนี่หว่า ก็สรุปว่า สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดจนถึงวันนี้ นับว่าเหมาะสมที่สุด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น