มีอยู่คืนนึงที่ผมรู้สึกว่าการที่เราคุยโทรศัพท์กันหลายๆ ช่ัวโมงติดต่อกัน จะทำให้เกิดผลเสียต่อน้องลูกหมีในระยะยาวอย่างแน่นอน ผมกลัวทางบ้านน้องลูกหมีจะตำหนิคือในคืนนั้นคุยกันจนเช้าเลยที่เดีย ในตอนนั้น ก็เลยคิดว่าน่าจะมีข้อตกลงอะไรสักอย่างที่เป็นประโยชน์ต่อน้องลูกหมีสักข้อนึง ผมก็เลยเสนอว่า น่าจะมีการจำกัดเวลาในการคุยว่าไม่ควรเกิน ตี 02.30 (ถือว่าก็ยังดึกอยู่ แต่บางทีเราเกิดคิดถึง วางสายยากอ่า) ส่วนน้องลูกหมีก็ให้กำเนิดชื่อ ของข้อเสนอนี้ว่า"Bandon contract (สนธิสัญญา บ้านดอน) ถ้าให้เท่ก็ต้องอ่านว่า แบนด้อน จะฟังแล้วโกอินเตอร์มากมาย 55555++
และพอรุ่งขึ้นผมก็คิดว่าน้องลูกหมีต้องอ่อนเพลียจากการที่อดหลับอดนอนมาก อย่างแน่นอน ซึ่งผมบอกตามตรงว่า ผมรู้สึกผิดจริงๆ ก็ได้แต่ติดต่อไปด้วยความเป็นห่วงว่า ขายของเหนื่อยอ่ะป่าว ซึ่งน้องลูกหมีก็บอกว่าวันนั้นนอกจากขายของแล้วยังต้องถูบ้าน ล้างรถ ดูดฝุ่น จิปาถะมากมาย ซึ่งข้อมูลที่น้องลูกหมีบอกมาทำให้ผมวิเคราะห์อุปนิสัยของเธอได้อีกข้อนึงด้วยเช่นกัน รับรองโดน 100% แต่อุบไว้ ขอไม่บอกนะ อิอิ แต่ที่เกิดขึ้นกับลูกหมีก็เป็นผลมากจากการนอนใกล้จะเช้าแล้วตื่นเช้าเช่นกัน ระยะยาวจะเสียสุขภาพแน่นอน เลยจำเป็นต้องบังคับใช้ สนธิสัญญา แบนด้อน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น