น้องลูกหมี เธอชอบเลี้ยงแมว ผมก็ชอบมากเช่นกัน กลายเป็นว่า เรามีอะไรที่เหมือนกันในเรื่องของการเลี้ยงสัตว์แล้วละ อิอิ จริงๆแล้วผมเป็นคนที่ไม่คิดจะหาสัตว์มาดูแลเลี้ยงดู เพราะผมมองว่าเป็นภาระ แต่ที่เคยเลี้ยงมาทั้งหมดส่วนใหญ่จะเป็นสัตว์ของเพื่อนข้างบ้านมาเล่นที่บ้านผม ถ้าแมวก็ มีตั้งแต่เปอร์เซียจรจัด ยัน สีสวาดกันเลยทีเดียว ยกทัพกันมา 4-5ตัว ผมก็ดูแลให้อาหารเพราะมีความสุขเวลาเห็นแมวกินอาหารอิ่มแล้วก็เล่นสนุกแล้วก็นอน แล้วก็หนูแฮมเตอร์อีก 1 คู่ ที่เพื่อนร่วมงานบอกว่าจะพามาฝากเลี้ยง 2-3วัน นี่ปาเข้าไปเกือบเดือนแล้ว มันยังไม่ทวงเลย ผมก็เลยต้องเลี้ยงทั้งหนูทั้งแมวโดยสถานการณ์พาไป ก็เลยต้องฝึกจัดระเบียบให้สัตว์สองประเภทนี้อยู่ร่วมกัน
ผมเป็นคนชอบดนตรีแต่จุดด้อยแสนสาหัสในอาชีพการเล่นดนตรีของผมคือ ...... คอนโทรลเสียงตัวเองไม่ได้ ทำให้ผมร้องเพลงบนเวทีไม่บ่อย เพราะความไม่มั่นใจในตัวเอง แต่น้องลูกหมี เธอโม้กับผมว่า ลูกหมีร้องเพลงเพราะ อ่ะ ในใจผมก็อยากได้ยินเสียงตอนน้องลูกหมีร้องเพลง แต่อีกใจคิดในความเป็นกลางว่า"โม้ป่าวเนี่ย" ตึกโป๊ะ 10 ปากว่าไม่เท่า 1 ตาเห็น แต่10 ตาเห็นกรือจะสู้ 1 หูฟัง เอาน่า คิดอะไรก็คิดได้ทั้งนั้น เพราะเราแค่คุยกันเฉยๆ
เพราะผมเป็นนักดนตรี ทุกวันนี้มีผู้หญิงสวย ๆ และไม่สวยเข้ามาสนิท พูดคุยรู้จักผมเยอะมาก ผมก็แค่เออ ออ ห่อหมก ชนแก้ว พูดคุยกับลูกค้าตามประสานักดนตรีทั่วโลกเขาทำกัน ซึ่งในใจ ผมไม่อยากเสียเวลาให้กับสิ่งยั่วยุต่าง ๆ อีกแล้ว หากจะกินเหล้ากันกับผมก็แค่นั้น จริง ๆ ไม่เกินเลยกว่านั้น ผมมีบทเรียนในชีวิตเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ค่อนข้างเยอะมาก มันทำให้ผมมีภูมิคุ้มกันทางความคิดบางอย่างที่มาจากประสบการณ์ตรง"สิ่งผิด ๆ ที่เคยเกิดขึ้นทุกอย่างในชีวิตผม ผมจะไม่ให้มันผิดพลาดเป็นครั้งที่ 2" แล้วน้องลูกหมีละ ?? จริง ๆ ผมไม่ได้รู้สึกพิเศษจากการที่เราเคยเป็นเพื่อนกัน แต่ความรู้สึกที่น้องลูกหมีมีอะไรที่พิเศษนั้น มันเกิดขึ้นในคืนที่ผมโทรไปคุยกันน้องลูกหมีในช่วง คืน 2 คืนแรก ผมรู้สึกว่า " เฮ้ย ! จอร์จ มันใช่ว่ะ " แต่หากถามว่ามันใช่ยังไง ผมตอบเป็นเหตุผลไม่ได้เลย แต่ถ้าถามว่ารู้สึกยังไงในการคุยโทรศัพท์กับน้องลูกหมี มันไม่เหมือนการคุยกับเพื่อนเก่าคุยกับเพื่อนเก่าน่ะ แต่มันก็ไม่ใช่ว่าเราจะคุยกันแบบจีบหนุ่มจีบสาว เราสามารถคุยกันได้ทุกเรื่อง มีสาระ ไร้สาระ บุ๋น บู๊ แต่มันก็ยังไม่ใช่ทั้งหมด อืม บอกไงดีหว่า ?? เอาเป็นว่า ผมบอกได้เลยว่าในการสนทนาผมรู้สึกพิเศษกับน้องลูกหมี ไม่เคยเกิดอะไรแบบนี้ขึ้นกับผม มีอยู่คืนนึงคุยโทรศัพท์ตั้งแต่บ่ายโมงยัน หกโมงเย็นอ่านะ แต่เป็นบ่ายโมงกลางคืน อิอิ(01.30-06.00) ผมไม่รู้ว่าน้องลูกหมีรู้สึกเหมือนกับที่ผมรู้สึกอะป่าวว่า ทำไมน่ะ เรามีเรื่องอะไรที่ต้องคุยกันเยอะแยะนักหนา เยอะไปหรือป่าว สำหรับ 2 คนที่เคยเรียนม.ต้นด้วยกันแล้วไม่ค่อยสนิทอะไรมากมายในช่วงเวลานั้น แต่กลับต้องมานอนคุยโทรศัพท์จนบางวัน ยันเช้ากันเลย ผมก็กลัวน้องลูกหมีจะเสียสุขภาพเอาจากการนอนเช้านี่แหละ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น