คืนวันที่ 21 ธันวาคม 2554 เป็นช่วงเวลาที่อากาศหนาว บริเวณริมแม่น้ำในเมืองๆนึง ที่ถูกตกแต่งให้เต็มไปด้วยแสงไฟหลากสีสันสวยงามแลดูสะดุดตา ถึงผู้คนจะเดินขวักไขว่ พลุคพล่านกัน แต่ก็ไม่สามารถทำลายบรรยากาศแห่งสีสันได้เลย ไม่ว่าจะเป็นหน้าตึกของส่วนราชการ ที่อยู่ในถนนเส้นเดียวกันทั้งหมด หรือแม้แต่ต้นไม้ล้วนมีชีวิตชีวา จากหลอดไฟหลากสีทีสว่างไสวแทบทั้งสิ้น มีชายคนนึงนั่งอ่านหนังสืออยู่บนระเบียงกั้นบริเวณริมน้ำภายใต้แสงไฟข้างทาง แม้ดูภายนอกเห็นว่าบุคลิกอาจจะนิ่งสงบ หรือแม้สายตาเขาอาจจะมองตัวอักษรอยู่ในหนังสืออย่างเย็นยะเยือก แต่หากมองทะลุเปลือกนอกไปได้ ในใจเขากำลังกระวนกระวายยิ่งกว่าน้ำแกงส้มไข่ชะอมในหม้อที่กำลังเดือดพวยพุ่งเสียอีก หัวใจเขาเต้นแรงขึ้น เขาเป็นอะไร โรคหัวใจ ? ความดันขึ้น? เปล่าเลย ผิดหมด เขากำลังเฝ้ารอการมาถึงของผู้หญิงคนนึงอย่างใจจดใจจ่อ ซึ่งจะนัดเจอกัน ณ จุดที่เขากำลังอ่านหนังสืออยู่นี่เอง เป็น 24 นาทีแห่งการรอคอยที่ยาวนานเหมือน 24 วัน ชายคนนั้นนั่งอยู่บนราวเหล็ก. ด้านหลังของเขาคือแม่น้ำประจำจังหวัด เขาจึงหันหน้าออกให้กับถนนที่เลียบแม่น้ำ เขานั่งนับรถยนต์ที่ผ่านไปคันแล้วคันเล่าไม่ต่างจากการนับแกะก่อนนอนในขณะเดียวกันก็เปลี่ยนสายตามาเป็นการอ่านหนังสือสลับกันไป จนกระทั่งสายตามองไปเห็นรถยนต์ตรวจการ SUV สีขาวยี่ห้อจากเมืองมะกันคันใหญ่ขี่ผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็ว แวบเดียวนั้น เห็นคนขับในรถคันนั้นเป็นเงาผู้หญิงหัวเล็กๆ ลีบๆ ผมยาวๆ ก็คาดการณ์ได้ทันทีว่า เธอคือใคร แต่ก็ยังคงนั่งนิ่งสงบเหมือนเดิม พลันมือขวาก็รีบล้วง Nokia คู่ชีพขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง พร้อมทั้งคาดการณ์ในใจว่า"อีกไม่เกิน 30 วิฯ ต้องโทรมาแน่นอน " และเป็นไปตามคาด ตดยังไม่ทันหายเหม็นเลย โทรศัพท์ ก็สั่นเพราะมีเบอร์โทรเข้า หลังจากที่รับสายนั้นอย่างรวดเร็ว 'แต่น แตน แต้นนนนนน' เสียงน้องลูกหมีนี่เอง
"ตัวอยู่ไหนอ่า เขาขี่มาถึงริมน้ำแล้ว ยังไม่เห็นตัวเลย ตอนนี เค้าอยู่ที่ปลาโลมานะ"น้องลูกหมีโทรมาถาม
ผมกะจะบอกว่า -อยู่ในใจเธอไง- แต่กลัวจะเสียเวลาไปกับการเล่นมุกเสี่ยวๆโดยเปล่าประโยชน์ เอาเวลามาได้ใกล้ชิดน้องลูกหมีดีกว่า จึงบอกตำแหน่งแสดงพิกัดว่าผมอยู่ส่วนไหนของโลกให้น้องลูกหมีรู้ ไม่กี่อึดใจน้องลูกหมีก็มาจอดรถเยื้องๆ กับจุดที่ผมอยู่
ผมกล้าบอกได้เลยว่าการจีบผู้หญิงคนนี้ของผม ผมตั้งใจที่จะทำให้เป็นประวัติศาสตร์ไปชั่วลูกชั่วหลานเลย ในคืนนั้น ผมนัดน้องลูกหมีออกมาเพื่อจะมอบของสิ่งหนึ่งให้กับเธอ น้องลูกหมีเป็นผู้หญิงกินเก่งก็จริง แต่สิ่งทีผมจะมอบให้น้องลูกหมีในคืนนี้ไม่ใช่ของกิน ไม่ใช่ของวิเศษ อะไร แต่มันคือ ปลั๊กพ่วงแบบมีฟิวส์ ความยาวสายไฟ 4 เมตร สามเต้ารับพร้อมรูเสียบสายดิน ทนกระแสได้ 15 A ใช้แรงดันไฟ้บ้าน 220 VAC (ไฟกระแสสลับ)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น