บางสิ่งบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนกับคนบางคน
ตอนนี้รู้สึกว่ามีอาการบางอย่างเกิดขึ้นมา มันเป็นความรู้สึกบางอย่างกับใครบางคนที่เราเคยรู้จักกันมานานมากกกกตั้งกะสมัยหนุ่มๆ เลยทีเดียว และก็ไม่ได้มีโอกาสติดต่อกัน จนเมื่อประมาณกลางปีพฤษภาคม 54 ได้มีโอกาสไปแสดงความยินดีกับเพื่อนคู่นึงกับงานๆนึง ซึ่งรู้จักกันมาตั้งกะสมัยหนู่มๆสาวๆด้วยกันทั้งคู่ วันนั้นเป็นวันรวมเพื่อนเก่ากันเลยทีเดียว และนั่นเป็นวันที่ทำให้เกิดอะไรบางอย่างขึ้นมาแต่ยังไม่ถึงกับรู้สึกพิเศษกับผู้หญิงคนนั้น จนกระทั่ง.........
จนมารู้สึกตัวอีกครั้งก็มีการติดต่อคุยกับเธอคนนั้นผ่านเฟสบุ๊คเป็นหลัก การคุยทุกครั้งมันเป็นความรู้สึกที่วิเศษสำหรับผมมากมากแต่หาเหตุผลไม่ได้ว่าเพราะอะไรถึงรู้สึกอย่างนั้น หรือเราคิดอะไรไปเองรู้สึกเอง.... เธอคนนั้นอาจจะมองเราเป็นแค่เพื่อนก็ได้ใครจะไปรู้ และมาสังเกตตัวเองอีกที ผมก็กลายเป็นคนนึงที่ติดเฟสบุ๊คระดับปานกลางซะแล้ว เพราะทุกคืนผมต้องคุยเฟสกับเธอ วันไหนที่ไม่ได้คุยก็รู้สึกเหมือนกับว่านอนแล้วลืมแปรงฟันอะ คือ ก่อนนอนก็นอนไม่ค่อยหลับ พอตื่นมาละ อยู่ไม่ติดเลย ต้องรีบลุกขึ้นไปแปรงฟัน ! ตึกโป๊ะ ! ไม่ใช่ + + ต้องรีบออนเฟสต่างหาก เพื่อติดตามข่าวคราว update ข่าวสารเกี่ยวกับเธอ มีอยู่คืนนึงหลังจากที่ผมพักเบรกช่วงเวลาทำงาน ก็มาคุยเฟสกับ......เอานามสมมุติว่า "น้องลูกหมี"ก็แล้วกัน พอช่วงเบรกผมก็ขอเบอร์น้องลูกหมีมา ผมเปิดเผยอย่างชัดเจนว่า ผมโทรไปจีบ น้องลูกหมีก็ให้ ผมดีใจมาก เหมือนเจ้าแม่ให้เลขรางวัลที่1เลยทีเดียว เพียงแต่เป็นรางวัลที่1ที่พิเศษกว่ามากเพราะทำให้ผมได้มีโอกาสคุยกับ น้องลูกหมี ซึ่งความที่เราเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อนมันทำให้เราคุยกันได้ไม่ยาก แม้สมัยเรียนเราอาจจะสนิทสนมกันแบบถาก ๆเฉียด ๆ ก็ตามเหอะ ยิ่งถ้าให้นับตามตำแหน่งการนั่งในห้องเรียนน่ะครับ หากลูกหมีอยู่ก็มุมขวาแถวหน้าสุด ผมจะอยู่แถวสุดท้ายของห้องในมุมซ้าย แถมว่าอยู่ข้างถังขยะอีกต่างหาก อ้อ ! และปัจจัยที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งคือ ......
