เมื่อคืนผมเป็นห่วงน้องลูกหมีมาก เพราะผมรู้ว่าน้องลูกหมีเป็นไมเกรน คือ ผมไม่รู้ว่าไมเกรนมันจะปวดแค่ไหนเพราะผมไม่เคยเป็น แต่ที่รู้คือ มันเป็นโรคยอดฮิตของสาวๆ กันเลยทีเดียว ทำให้ในวันนั้นน้องลูกหมีงดคุยกับผม 1 วัน ซึ่งมีทั้งข้อดีและข้อเสีย เช่นกัน
ข้อเสียก็คือ ผมอาจจะไม่ได้ยินเสียงน้องลูกหมีสักพักใหญ่ๆ จะมีใครสักกี่คนที่รู้ว่าผมคิดถึงน้องลูกหมีแค่ไหน อืมมมมม คิดว่าคงไม่มีหรอกน่ะ แต่ผมรู้ตัวเองดีที่สุด ว่าการที่เราคิดถึงผู้หญิงกินเก่งสักคนแล้วเรากลับได้แค่ส่ง sms ไปให้แทนที่จะได้ยินเสียง มันรู้สึกเหว่ว๊าขนาดไหน เราไม่รู้ว่าอีกฝ่ายอ่านความรู้สึกที่เราส่งไปให้ แล้วเธอรู้สึกยังไง อาจจะปวดตับเพิ่ม หรืออาการดีขึ้นแค่ไหน ปวดไมเกรนหายแล้ว! หรือปวดหนักกว่าเดิมเป็น ลำโพงเกรน กีตาร์เกรน แดนเซอร์เกรน ต่อไปเลย หรืออาจจะนอนเกาคอให้แมวเปอร์เซียหนุ่ม พร้อมกับเอาไดร์เป่าผมมาเป่าตูดแมวอย่างมีความสุขอยู่ก็ได้ ซึ่งก็ทำได้แค่นั้นเพราะไม่มีการติดต่อกลับ
ดีใจก็คือ ผมแน่ใจในความรู้สึกผมที่มีต่อน้องลูกหมีให้ 100% ซึ่ง ชัดเจนกับผู้หญิงคนนี้ ไม่มีเหตุผล ไม่มีตัวช่วย ไม่มีอะไรมาอธิบาย เพราะที่ผ่านมา การกระทำของผมมันไม่ใช่ช่วงโปรโมชั่น ไม่มีลดแลกแจกแถม มันเป็นสิ่งที่ผมสามารถปฏิบัติต่อตัวเธอได้ในระยะยาวและตลอดไป พูดง่ายๆ คือ ความสัมพันธ์ครั้งนี้ผมเป็นตัวของตัวเองมาก ไม่มีฝืน ไม่ต้องสร้างภาพ เพราะเรารู้จักกันมาก่อนตั้งแต่ม.ต้น สามารถที่จะแสดงความชอบออกมาได้ และเสียงที่น่าฟังก็คือสิ่งที่ผมชอบ และอยากจะมอบให้น้องลูกหมีด้วย หากนอกเหนือจากเรื่องเวลางาน เสียงที่ผมชอบจะเป็นเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะ ซึ่งแน่นอนครับ อย่างที่ท่านคิดไว้ ผมสามารเล่นดนตรีคนเดียวได้ทั้งวัน แต่ผมไม่เคยนั่งหัวเราะคนเดียวทั้งวันแน่นอน แม้ในคืนนี้จะไม่ได้คุย ก็ไม่เป็นไร วันนี้ไม่ได้ ก็เล่นกีตาร์แล้วแหกปากในใจกับเพลง พรุ่งนี้ไม่สาย.....ที่จะรักกัน ไปก่อน - -"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น