มีคำอยู่คำหนึ่งที่ผมจะบอกน้องลูกหมีว่า ห้ามพูดให้ผมฟัง จริงๆ มันไม่ได้เป็นคำที่หยาบคายหรือคำที่ความหมายแย่ ๆ อะไรหรอกครับ คำ ๆ นั้นคือคำว่า “จุ๊ฟจุ๊ฟ” จริง ๆ ผมรู้สึกดีมาก ๆ เวลาน้องลูกหมีพูดคำนี้ให้ผมได้ยิน แต่ผมมักจะรู้สึกเหมือนอ่อนแรง ไร้เรี่ยวแรง อ่อนระทวย ยังไงก็ม่าย รู้สึกจั๊กกะจี้รูหู ไม่รู้เป็นอะไร เอาสำลีมาปั่นก็ยังไม่หาย มีคืนหนึ่งก่อนที่ผมจะวางสายเพื่อจะนอน น้องลูกหมีพูดคำนี้ออกมาเป็นครั้งแรก แม่เจ้า ! รู้สึกเหมือนเป็นโรคเกาต์เลย คือ ขยับตัวเปลี่ยนอิริยาบถในการนอนลำบากมาก ผ่านไปครึ่งนาทีรู้สึกว่าต้องเข้าห้องน้ำ ผ่านไปอีกครึ่งนาทีต้องหาอะไรทำผ่านไปอีกครึ่งนาทีเกิดอยากจะนอนแล้วต้องรีบหลับพอจะหลับก็อยากจะลุกขึ้นไปอาบน้ำ เป็นแบบนี้ราว สิบนาที แล้วร่างกายผมก็กลับมาสู่สภาวะปกติ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
ช่วงหลัง ๆ ก็เริ่มที่จะยอมรับว่าแค่คำสองคำ ผมไม่ควรที่จะมีปฏิกิริยาอ๊อกซิเดชั่นอะไรมากมาย ขนาดนั้น เวลาได้ยินก็แค่ทำใจให้เป็นกลางไว้ พร้อมกับท่อง ยุบหนอ พองหนอ เท่านั้น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น